Maar liefst 48 km zouden Hendrik en Emo vandaag gelopen hebben. Het eind in zicht, dus dan heb je wat extra energie.

Het duo vertrok uit Sutri. Behalve dat daarover weer mooie verhalen te vertellen zijn over machtsstrijd (tussen kerk en staat, en kerk en kerk, en staat en staat), realiseer ik me nou dat ik er ook doorheen gefietst ben. Weer kruisten de wegen van Emo en mij elkaar. Hij zag dezelfde Etruskische rotswoningen en -graven langs de weg.

Met de tandem reden we aan de oostkant Rome binnen, om, na steeds drukker wordende straten en vele heuveltjes, plotseling achter de muren van Vaticaanstad uit te komen, waarna een afdaling rond die muren ons naar het Sint-Pietersplein leidde. En dan sta je daar opeens in de drukte van Rome. Een voorbijganger gevraagd een foto te maken, en dan het gereserveerde appartement opzoeken.

Wat zou Emo gedacht hebben toen zo hij opeens midden in Rome stond? Eerst maar weer onderkomen zoeken, en wat eten - bij reizen ben je toch vaak heel praktisch bezig - maar toch ook wel getroffen zijn geweest door het feit nu in het centrum van de macht te zijn aangekomen. Nu kon zijn werk beginnen.