Het is bijna anderhalve maand geleden dat ik voor het laatst in Emo reisverslag heb gelezen. Qua reizen gebeurde er dan ook weinig, behalve natuurlijk dat reisgenoot Hendrik in zijn eentje naar Rome op en neer ging om de verloren gegane brief te laten vervangen. Toch niet niks... Echt een brave Hendrik!

Dat betekende niet dat Emo en zijn tijd ook uit mijn gedachten was. Elke keer als ik weer een referentie naar de tijd rond 1200 tegenkwam, werd mijn aandacht toch weer getrokken, en dacht ik toch onwillekeurig weer aan Emo, en dat dat dus een onderdeel van zijn tijd was.

Walther von der Vogelweide - wat een mooie naam voor een zingende dichter - was niet te beroerd om partij te kiezen voor de geëxcommuniceerde keizer Otto IV. Op de dag waarop we vermoeden dat Emo en Hendrik, met de nieuwe pauselijke brief, weer uit Bologna vertrekken, test hij de trouw onder zijn aanhang. Was Walther een echte ideologische aanhanger, of probeerde hij vooral bij Otto in de gunst te komen. Ik ken hem daarvoor te slecht.